Dubbel feest

Muziek van Vivaldi klinkt vaak aanstekelijk feestelijk. Maar muziek van Vivaldi uitgevoerd door celliste Harriet Krijgh en Amsterdam Sinfonietta, dat is dubbel feest. In oktober trekken ze met een Vivaldi-programma door het land. Bovendien brachten ze onlangs samen een Vivaldi-cd uit.

Agnes van der Horst


Zowel het oktoberprogramma als de cd laat verrassende kanten horen van Vivaldi. In het – voor Amsterdam Sinfonietta typische – nieuwsgierig makende programma komt zo’n beetje de hele muziekgeschiedenis aan bod. Cello- en vioolconcerten van Vivaldi (met solisten Harriet Krijgh en Candida Thompson) worden afgewisseld met de Holberg Suite van Grieg, plus de muziek van één oudere en twee eigentijdse Italiaanse componisten. Zoals vaak, zal na afloop blijken dat de op het eerste gezicht tegenstrijdige muziekstukken een eigen eenheid vormen.


Eerlijk en puur

Op de cd is het alleen Vivaldi die de klok slaat met verschillende concerten en delen uit andere werken van de componist. Hoofdsoliste is hier Harriet Krijgh. Vivaldi’s muziek is bij haar in goede handen, de celliste groeide op met Vivaldi: ‘Ik kom uit een gezin waar veel van kunst en muziek werd gehouden. Wekelijks bezochten we concerten en ‘s avonds tijdens het eten stond er klassieke muziek op, en dat was heel vaak Vivaldi. Hij is een componist die alles wat hij kan combineert: de enorme energie, die ritmes, dat meeslepende karakter, dat sprankelende: het is er allemaal.


‘Zang is voor mijn spel altijd de hoogste bron van inspiratie geweest en dat zingen zit in alle muziek van Vivaldi, ook in zijn celloconcerten.’

En dan aan de andere kant, de langzame delen en de aria’s: dat is zulke ongelooflijk mooie muziek, zo eerlijk en puur. Het is niets te veel en niets te weinig en het raakt iedereen. Naast de andere prachtige langzame delen hebben we ook een aria van Vivaldi op de cd gezet, Cum Dederit uit Nisi Dominus. Zang is voor mijn spel altijd de hoogste bron van inspiratie geweest en dat zingen zit in alle muziek van Vivaldi, ook in zijn celloconcerten.’


Iets persoonlijks

Harriet begon vroeg met cello spelen, kreeg les op het Utrechts Conservatorium en vertrok op haar veertiende naar Wenen waar ze zo’n 13 jaar zou wonen, studeren en werken. Ze won aan de lopende band prijzen en concoursen en bouwde een internationale carrière op. Ze treedt op bij de belangrijkste orkesten en werkt met de grootste dirigenten. Toch is kamermuziek haar grote liefde. Sinds 2012 heeft ze haar eigen kamermuziekfestival in Oostenrijk en sinds 2019 is ze lid van een van de beste strijkkwartetten: het Duitse Artemis Quartett.


Een andere grote liefde is Amsterdam Sinfonietta: ‘Ik heb met veel orkesten gespeeld, maar ben nooit eerder zo’n sterk ensemble tegen gekomen.’ Vrijdag 20 september werd de Vivaldi-cd die ze met Sinfonietta maakte officieel gelanceerd. De eerste reacties waren meteen al positief. Het NRC schreef ondermeer: “De innerlijke brand die Vivaldi voortdreef wordt hier voelbaar” en gaf 4 sterren. ‘Met deze cd wilde ik iets heel persoonlijks neerzetten’, verklaart Harriet. ‘Ik koos voor Vivaldi omdat ik zijn muziek ken sinds mijn allerjongste jaren bij mijn familie thuis. Ook wilde ik bewust een cd maken waarop ik niet alleen maar soloconcerten speel. Ik wilde ook mijn samenwerking met Amsterdam Sinfonietta vastleggen, want voor mij is de basis van muziek maken, samenspelen, kamermuziek maken, ook bij grote concertwerken. De samenwerking met Amsterdam Sinfonietta, en vooral ook met Candida Thompson, is me dierbaar: we kennen elkaar al zo lang; dat maakt dat het zo vertrouwd voelt en fijn.’


Eén groot geheel

De opnames gingen van een leien dakje, vertelt Harriet. ‘Van tevoren gaven we een aantal concerten met de muziek die we zouden opnemen. En na 3 dagen studio stond het erop, zonder enige druk. Het ging allemaal heel natuurlijk, iedereen zat op het puntje van de stoel om alles te geven. Het voelde als één groot geheel. Vivaldi’s partituur laat je heel vrij. Er zijn geen aanwijzingen voor dynamiek of instrumentatie. Daardoor werd het een heel gemeenschappelijke zoektocht naar hoe we het zouden gaan doen, naar: hoe komt de muziek het beste uit de verf. Zelfs nog tijdens de opnames hebben we dingen veranderd en is de muziek weer verder gegroeid: mooier geworden en beter.’


‘Met deze cd wilde ik iets heel persoonlijks neerzetten.’

Klavecinist Andreas Staier zei ooit eens in een interview: “Wanneer er een nieuwe cd van mezelf in huis komt zorg ik er eerst voor dat ik redelijk dronken word, dan pas luister ik ernaar. Maar ook weer niet echt: want ondertussen doe ik alsof ik tegelijkertijd de krant lees en televisiekijk om er zo langzaam en voorzichtig aan te wennen”. Harriet Krijgh reageert instemmend op de anekdote. ‘Het is altijd wel een beetje eng als je jezelf terug hoort. Tien jaar geleden vond ik dat ook heel moeilijk, maar inmiddels kan ik een nieuwe cd accepteren als een eigen momentopname. Ik weet dat ik me voor iedere opname enorm heb verdiept, dat ik alles heb gegeven. Nu kan ik gewoon blij zijn met deze cd en dat gevoel is zelfs sterker dan mijn zelfkritiek. De cd is de weergave van een zoektocht die Amsterdam Sinfonietta en ik samen maakten, een terugblik op een geweldige samenwerking met het orkest.’


18 – 27 oktober: Concerti Vivaldi met Harriet Krijgh

Deel deze pagina
 

Amsterdam Sinfonietta maakt gebruik van Cookies ter verbetering van onze website. Maakt u verder gebruik van onze website dan gaat u hiermee akkoord.
Meer informatie

Ok