Al 35 jaar is Petra Griffioen een vertrouwd gezicht bij de tweede violen. Daarnaast is ze sinds een paar maanden educatiemedewerker bij Amsterdam Sinfonietta. In die rol draagt ze bij aan de ontwikkeling van educatieprojecten, zoals de KleuterSinfonietta-voorstellingen en de workshops voor nieuwkomerskinderen op taalscholen in Nederland. Een interview met Petra in drie steekwoorden.
Muziek voor kinderen
“Muziek voor Kinderen is een stichting waar ik in het bestuur zit. We zorgen ervoor dat kinderen in Oeganda en Colombia muziekles krijgen. We betalen lokale docenten en zorgen voor instrumenten.
Afgelopen zomer bezocht ik muziekcentrum Happy Children in Oeganda. Toen zag ik hoe belangrijk die gratis muzieklessen zijn. Kinderen krijgen daar niet, zoals hier, één keer per week les. Ze komen uit arme wijken; sommigen gaan niet eens naar school, omdat ze dat niet kunnen betalen. Ze komen daarom elke dag naar het muziekcentrum en krijgen les van 17.00 tot 19.00 uur. Binnen is geen ruimte, dus er wordt buiten lesgegeven. Je hoort van alles door elkaar heen: saxofoons, blokfluiten, melodica’s, gitaren en ukeleles.
In de vakantie mag het muziekcentrum gebruikmaken van een school. Dan organiseren ze twee weken lang een muziekkamp: de kinderen krijgen de hele dag les en slapen in het schoolgebouw. Ons doel is dat kinderen leren samenwerken en samen iets moois maken.
Met kerst verdienden sommigen zelfs een zakcentje door in groepjes kerstliedjes te spelen bij de supermarkt. Het is prachtig om te zien dat muziek perspectief geeft: ze ontdekken dat ze iets kunnen.”
Hedendaagse componist
“Ik vind het superbelangrijk dat er voortdurend nieuwe muziek wordt gemaakt. Wij kunnen nu niet bepalen welke componisten blijvers zijn. Hoeveel componisten werden in hun eigen tijd verguisd, maar werden later wereldberoemd? Soms heeft het publiek tijd nodig om aan een stuk te wennen en duurt het jaren voordat het omarmd wordt.
Als musici hebben we de taak om hedendaagse composities zo goed mogelijk te spelen. Laatst stond een nieuwe compositie van Jörg Widmann, Jagdquartett, bij ons op het programma. Dat was een enorme uitdaging om in te studeren. Maar ik dacht: ik móét het spelen, dat is onze opdracht. En uiteindelijk werd het een groot succes in de zaal.”
Dansen
“Ik kan niet dansen. Maar ik kreeg een keer de vraag, na afloop van een concert in onze nieuwjaarstournee, of ik nou die ‘wilde’ in het orkest was. Toen dacht ik: misschien heb ik een beetje staan headbangen, ja. Ik vind het fijn om met mijn lijf te laten zien dat ik het naar mijn zin heb — zeker als de muziek erom vraagt. Maar of je dat dansen kunt noemen?”
