Petra Griffioen

Ik heb viool gestudeerd bij Jeannelotte Hertzberger en Else Krieg in Amsterdam en Zwolle. Mijn leven naast Sinfonietta bestaat allereerst uit mijn gezin. Verder heb ik een aantal vioolleerlingen, en ik val ook in bij andere orkesten, zoals het Residentie Orkest en het Metropole Orkest. Dat laatste is vooral leuk vanwege de diversiteit aan muziekstijlen die daar voorbijkomt, want mijn muzikale belangstelling gaat veel verder dan de klassieke muziek. Het improviserend muziekmaken fascineert me, en vooral de basishouding die daarvoor nodig is: helemaal, zonder voorbehoud in het hier en nu aanwezig zijn. Sinds kort improviseer ik ook zelf, en ook mijn leerlingen moeten er af en toe aan geloven.

De laatste jaren speelt ‘educatie’ een belangrijke rol in mijn leven. Dat begrip houdt voor mij in: alles wat ik kan doen om de afstand tussen mij (en mijn muziek) en mijn (potentiële) publiek kleiner te maken. Bij Sinfonietta heeft dat onder meer geresulteerd in het programma KleuterSinfonietta. Elke keer is het weer een bijzondere ervaring om te zien hoe kleuters geboeid kunnen luisteren naar echte Sinfonietta-muziek. Wat ik ook erg leuk vind, is dat ik inmiddels niet meer de enige ben binnen Sinfonietta die besmet is geraakt met het ‘educatie-virus’. Meer dan de helft van het orkest is inmiddels betrokken bij één of meer projecten, en er wordt actief nagedacht over volgende projecten.

PETRA EN AMSTERDAM SINFONIETTA

Het was in 1991, ik studeerde nog op het conservatorium en werd ingedeeld voor een orkestproject wat geleid zou worden door Lev Markiz. Ik had er niet veel zin in, want de wildste verhalen deden over hem de ronde, en het laatste project onder zijn leiding was halverwege afgeblazen omdat hij niet verder wilde dirigeren (er kwamen te vaak orkestleden te laat, zoiets). Maar dit project, met strijkersmuziek van Strawinsky, verliep erg leuk. Ik had er zelf ook heel veel plezier in, en dat was blijkbaar te merken, want na afloop greep Lev mij in de kladden en zei zoiets als: “...ik wil dat jij bij Sinfonietta komt spelen”.
En zo geschiedde...en er ging een wereld voor me open. Hier werd echt gewerkt, echt muziekgemaakt, echt gestreden ook af en toe, maar het ging ergens over. En ook.....hier viel voor mij iets te leren! Die kans heb ik met beide handen aangegrepen, en zonder Sinfonietta zou ik niet de violist zijn die ik vandaag de dag ben.
Spelen bij Amsterdam Sinfonietta is anders. We kennen elkaar goed en vertrouwen elkaar. Spelen zonder dirigent vind ik een bevrijding. Je kan vertrouwen op wat je hoort; als het goed gaat, speelt het hele orkest op één adem. Natuurlijk lukt het niet altijd, maar we gaan er ieder concert opnieuw helemaal voor.



Terug naar overzicht